روز خیر ( خور ) از ماه دی ، یازدهمین روز دی ماه باستانی ( پنجم دی ماه خورشیدی )

  پیامبر ایران باستان اشوزرتشت

  در پایان رسالتش که آموزش راستی و آرامش به انسانها بود ،

  در سن هفتاد و هفت سالگی در شهر بلخ به سر می برد .

 هنگامی که گشتاسب کیانی و پسرش اسفندیار ( فرمانروای بلخ ) از پایتخت خارج شده بودند .

  فرمانروای تورانی ارجاسب که دشمن دیرینه ی ایرانیان بود

  از فرصت استفاده نمود و توربراتور فرمانده سپاه خود را با لشکری بسیار به ایران فرستاد .

  لشکر تورانی دروازه های شهر بلخ را با همه ی دلاوری های ایرانیان درهم شکستند

  و هنگامی که اشوزرتشت پیامبر ایرانی با لهراسب و گروهی از پیروانش

  در آتشکده ی بلخ به نیایش مشغـول بودند ، 

  با یورش سپاهیان مهاجم همگی جان باختند .

  اشوزرتشت گرچه از جهان رفت و از دیده ها پنهان گشت

  اما روان پاکش همراه با اندرزها و آموزش های جاودانه اش پیوسته زنده ماند

  طوری که پس از هزاران سال ، نام بلندش بر سر زبانها و فروغ مهرش در درون دلهاست .

   زرتشت با سروده ها و آموزش هایش دَمی زیست

  و آنگاه که آنچه بر دوش خویش داشت بر زمین نهاد ، روانش به پرواز در آمد .

  ای وای که ما آدمیان آنقدر در روزهای کوتاه خویش گم شده ایم

  که برای زادن و مرگ اندیشه هم در پی روز و تاریخ می گردیم .

  زرتشت خورشیدی بود که در بهار سربرآورد

  و در دی کار اندیشه را به ما واگذار کرد و خود به تماشا بنشست .

  همان قدر ساده که کودکی دست مادر را می فشارد .

  حال کیست که ندا بردارد :

  بشوی اوراق اگر همدرس مایی

                                        که علم عشق در دفتر نباشد